OKULLARDA SİVİL KIYAFET

- Eğitim kurumlarındaki tek tip kıyafet uygulaması, dar gelirli ailelerin her yıl tekrar eden bir sorunudur. Okul yönetimlerinin, neredeyse her yıl yeniden belirlediği kıyafetleri satın almak velilerin bütçelerini zorlayacak boyuttadır.

- Tek tip kıyafet (forma) eski doğu bloku ülkelerinde uzun yıllar uygulanmış, gelişmış Avrupa ülkeleri çok daha önce terketmiştir. Çünkü ülkedeki insan kaynağının hedeflenen yönde gelişimine hiç bir katkı sağlamadığı anlaşılmıştır.

- Çocukların ve gençlerin kendi seçecekleri kıyafetlerle toplumsal hayata katılmaları, bir açıdan önemli bir kişisel ifade aracıdır. Onların elinden bu ensturmanı almak, sıkıntı yarattığı gibi, "birey" olma yollarının tıkalı olduğunu gösteren sembolik bir engeldir.

- "Fikri hür, vicdanı hür" nesiller yetiştirmenin birinci koşulu, kişinin kendi yaratıcılığının önünü tıkayan işleyişlerin yeniden düzenlenmesidir

- Sıcaklar yüzünden, öğrenim dönemi sonlarına doğru "bakanlık genelgesiyle" kıyafetlerde serbestlik tanınması "pilot uygulama" olarak düşünülebilir. Bu kısa dönemlerde yaşanan serbestlik, eğitim ve öğretimi aksatacak ciddi sıkıntılara neden olmamıştır.

- Bu zamana kadar devam eden tek tip kıyafet uygulamasının bir gerekçesi de, fakir ile zenginlerin giyimde yaşanabilecek rekabet ve sıkıntılarının önüne geçmekti... Ancak değişen koşullar, ortalama aileleri çocuklarına düzgün bir sivil kıyafet alacak güce getirmiştir. Şimdi, dayatılan kıyafeti almak onlar için bir külfet haline gelmiştir.

- Okulun öğrenciler için "sevilen" bir yer haline gelmesi, tüm gelişmiş ülkelerdeki gibi, onların varlıklarını ve görünüşlerini kendilerinin tayin edebildiği bir atmosfer yaratmasıyla mümkündür.

- Okullara, sıradışı ve kabul edilemez kıyafetlerle gelmeyi engellemenin tek yolu "tek tip kıyafet" zorunluluğu değildir

- Öğrencilerin üzerindeki elbiseler, "çok da önemli olmayan" bir konu değil, ülkenin gelecek 50 yılının bugünden alınmış bir fotoğrafıdır. Ezberci olmayan, hayata ürettikleriyle tutunan bireyler yetiştirme niyetinin yaşayan bir göstergesi, yeni yetişen bireyin hayattaki duruşuna yapılan müdahalenin nitelik ve niceliğidir...